کتاب یادگاران سیزده (محمدناصر ناصری)

شش،هفت سالش که بود، یک روز با هم زدیم به صحرا. باید برای گوسفندها علوفه جمع میکردیم. توی راه که میرفتیم،دیمزار زیاد بود. خواستم کار را آسان کنم. گفتم: «بیا از همین علفهای اینجا بکَنیم و ببریم. »
گفت: «مگه نمیدونی این زمینها مال مردمه؟ »
دور و برم را نگاه کردم. گفتم: «حالا که کسی اینجا نیست، چرا بریم راه دور؟ »
گفت: «خدا که هست. »