کتاب یادگاران سه (مهدی باکری)

سال پنجاه و دو تازه دانشجو شده بودم. تقسیممان که کردند، افتادم خوابگاه شمس تبریزی. آب و هوای تبریز بهم نساخت، بدجوری مریض شدم. افتاده بودم گوشۀ خوابگاه.یکی از بچه ها برایم سوپ درست می کرد و ازم مراقبت می کرد.هم اتاقیم نبود. خوب نمی شناختمش. اسمش را که از بچه ها پرسیدم، گفتند «مهدی باکری.