ذهن جادوی غریبی است. میتوانی دو نفر را که در دو زمانهٔ متفاوت زندگی میکردهاند، کنار هم بگذاری. میتوانی حتی دست یکی را روی شانهٔ دیگری قرار دهی. حالا هر دو کنار هم ایستاده اند: مارسل پروست و رولان بارت؛ انگار بخواهند عکس یادگاری بگیرند. پروست 51 سال دارد و بارت 65ساله است. به این دوگانه، نام دیگری را نیز باید افزود؛ احمد اخوت، نویسنده و مترجم ایرانی که با ترجمهٔ آثار نویسندگانی از جمله ویلیام فاکنر بزرگ برای همیشه در عرصهٔ ادبی ایران ماندگار خواهد بود.
«پروست و من» پدیدارشناسی رولان بارت است با پروست. حکایت نشانهشناسی است که به جستوجوی نویسندهٔ محبوبش - یعنی پروست - رفته و اینک به گونهای خاص از او حرف میزند: «تازه راه افتاده بودم، پروست هنوز زنده بود و در جستوجوی زمان ازدسترفتهاش را تمام میکرد.»
«ولانتن لویی ژرژ اوژن مارسل پروست» (1871 – 1922) نویسنده و مقالهنویس فرانسوی بود و خالق اثر سترگ در جستوجوی زمانِ ازدسترفته. او از بزرگترین شمایل ادبی تاریخ جهان است. پروست نگارش در جستوجوی زمانِ ازدسترفته را از سال 1908 آغاز کرد و برای خلق آن، ارتباطش را با دنیا برید. پروست از جمله نویسندگانی است که خود را وامدار فلسفه در زیباییشناسی و نظریههای فلسفی میدانستند.
«رولان بارت» (1915 – 1980) نویسنده، فیلسوف، نظریهپرداز ادبی، منتقد و نشانهشناس شهیر فرانسوی بود. از جمله مؤلفههای مهم آثار او مفاهیمی از جمله ساختارگرایی و پساساختارگرایی و همچنین تحلیل نشانهشناختی متون ادبی و پدیدههای فرهنگی به شمار میآید.
پروست و من در مجموعهٔ مطالعات نشر افق با ظاهر و ویراست جدید منتشر خواهد شد.
این اثر پیشتر در سال 1383 منتشر شده بود.