مرضیه حدیدچى به سال ۱۳۱۸ در شهر همدان متولد شد و در خانوادهاى مذهبى و فرهنگى رشد و نمو کرد. تحصیلات خود را از مکتبخانه آغاز کرد و از معلومات پدرش در یادگیرى قرآن و نهجالبلاغه بهرۀ فراوان برد. او در ۱۳۳۳ با محمدحسن دباغ ازدواج کرد. این ازدواج سرآغاز تحولات زندگى وى محسوب مىشود. در آغازین روزهاى زندگى مشترک به تبعیت از همسرش به تهران مهاجرت کرد. دباغ در حالى به تحصیل ادامه مىداد و به فعالیتهاى سیاسى مبادرت داشت که مادر هشت فرزند بود. فعالیتها و حرکتهاى سیاسى خانم دباغ با پخش و توزیع اعلامیه در سالهاى ۴۱ ـ ۴۰ آغاز مىشود و با ورود به تشکیلات تحت هدایت شهید سعیدى در تهران شدت مىیابد. حدیدچى پس از شهادت سعیدى در ۱۳۴۹ به مبارزه و تبلیغ خود علیه رژیم شاه شدت مىبخشد و سرانجام در ۱۳۵۲ توسط ساواک دستگیر مىشود. در کمیتۀ مشترک به همراه دخترش شدیدترین شکنجهها را تحمل کرده به سختى بیمار مىشود و در زمانى که امیدى به زنده ماندنش نیست از زندان آزاد مىشود، در حالى که دخترش (رضوانه) همچنان در زندان مىماند.
بریدهای از کتاب خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ)
.... دیدم اگر تو ذوق گورباچف بزنم خیلی بد است، از این رو وقتی او دستش را دراز کرد من چادر را روی دستم انداختم و به او دست دادم این برخورد برای رهبری امپراتوری شرق خیلی سخت و گران آمد. سعی کرد به روی خود نیاورد و گفت: «من دستم را برای دست دادن دراز نکردم بلکه دستم را به سوی این مادر انقلاب دراز کردم که بگویم ما همسایههای خوبی هستیم ما دست بی اسلحهمان را به سوی شما دراز میکنیم، شما هم مردهایتان را تشویق کنید که دست .....