کتاب جویس در تعطیلات ـ نویسندگان و تعطیلات
کتاب «جویس در تعطیلات» مشتمل بر نوزده جستار، هفت ترجمه و دوازده تألیف، است. چنانکه مؤلف ذکر میکند، این جستارها بر محور یکی از مقالهها نوشته شده است: «در کتاب حاضر جستار «جیمز جویس در تعطیلات» نوشته پاتریشیا هاچینز، همشهری و دوست خانوادگی جویس هستهی مرکزی اثر است.»
این جستارها دربارهی کاروبار نویسندگان در ایام تعطیلات است. یعنی نویسندگان در تعطیلات چه میکنند، مینویسند یا نه اصلاً در ایام تفریح و تعطیل باید نوشت و نوشتن تعطیل بردار است یا نه.
تعطیلات نویسنده اولین بخش کتاب است که به سفر جویس به دانمارک اشاره دارد. در این بخش جویس دربارهی محل اقامت خود نامهنگاریهای زیادی انجام میدهد و در قسمتی از این نوشته اشاره به کتاب مهم خود، اولیس، میکند و میگوید:" همینطور است که میگویید. من از اول میدانستم کتابم چنین سرنوشتی دارد.
اما خب فقط به این شکل باید نوشته میَشد. بله، حرف شما درست است که عموم کتابخوانها از آن استقبال نخواهند کرد. عام نخواهد شد. فکر کنم همینقدر که آن را مینویسم و جلو میروم به معجزه شبیه است.»
جستار دوم نوشتهی پاتریشیا هاچینز است که محور اصلی این کتاب ، چنانکه پیشتر ذکر شد، همین مقاله است. خانم هاچینز از دوستان نزدیک جویس است و از تاثیر سفر در نوشتههای جویس میگوید.
جستار سوم نوشتهی رولان بارت است. بارت نویسنده در تعطیلات را در اصل برای آندره ژید مینویسد، اما تنها یک بار از او نام میبارت نویسندهای را که در تعطیلات (هم) مینویسد (در دفتر یادداشتش و همچنین در بیشتر موارد در ذهنش) مصداقی از موجودی اسطورهای میبیند. کسی که از دید مردم موجود خارقالعادهای است که یا اصلاً با تعطیلی و تفریح بیگانه است و یا اگر برای گذراندن تعطیلات به سفر برود خودش در سیاحت است اما الههی درونش مینویسد و تولید ادبی ادامه دارد.
این تعطیلیبردار نیست نویسنده موجود دوگانهای است که یک "من"اش مثل بقیه استراحت میکند و احتمالاً از تعطیلیاش لذت میبرد. اما "من" دومش با تفریح بیگانه و دائم مشغول نوشتن است (یا به آن فکر میکند و در تدارک اثر جدید است).
«احمد اخوت» (1330) داستاننویس، مترجم و منتقد ادبی است. او مدرک دکترای زبانشناسی و نشانهشناسی دارد و تا امروز، آثار داستانی و غیرداستانی بسیاری از او منتشر شده است. اخوت در سال 1397 به پاس کارنامهی درخشان خود در عرصهی ترجمه، برندهی جایزهی ویژهی هیئت داوران جایزهی ابوالحسن نجفی شد.
در قسمتی از کتاب میخوانیم:
«نویسنده به تعطیلات و سفر میرود و نه فقط در هتل و متل بلکه هر کجا ممکن است بنویسد. فرضاً در قطاری که او را به تعطیلات میبرد. یعنی تعطیلیاش را در خود قطار میگذراند. نوشتن در طول سفر. چارلز دو آمبروسیو که دوست داشت در قطار بنویسد و جستار «قطار سواری» را در اینباره نوشت. روایتها و داستانهایی به اسم «قطاریه» وجود دارند.»
نویسنده: ثمین نبیپور
محصولات مرتبط
