در اردوگاه الرمادی وقتی اعلام کردند که اولین گروه اسرا در تاریخ ۲۶ مرداد ۱۳۶۹ آزاد خواهند شد. خیانت و سرمستی ما نیز سرآمد. چون همه خوشحال بودند و شادی میکردند و به هم تبریک میگفتند. اما ما عزا گرفته بودیم و مشمول این جمله مشهور شده بودیم که «نه در غربت دلم شاد و نه جایی در وطن دارم».
هنوز هم بعد از گذشت سالها نمیدانم پشیمان شده ام یا نه! اما میدانم تا به حال که روزگار خوشی نداشتهام