کتاب یک زمستان با کولبرها

بیشتر فعالیت مردم روستای دزلی، کشاورزی، دامداری، باغداری، خدمات و صنایع دستی است. زیبایی های روستا در زمستان آن طور که باید مشهود نیست، اما در بهار و تابستان چشمه های جوشان و باغ های سرسبز پیرامون روستا به قدری زیباست که سرمایه داران کرد را به آن جا کشانده تا همان کاری را که همتایان تهرانی شان با شمال ایران کرده اند، آن ها با دزلی بکنند. مثل شمال که از دل زمین های کشاورزی، ویلا سبز شده است، دردزلی هم رگه هایی از این خوش نشینی ها به چشم می خورد. حدود ده کیلومتر پس از دزلی، به روستای دره کی می رسیم. در فصل بهار، گروه های موسیقی و رقص کردی به دزلی و دره کی می آیند و در دشت های سرسبز این روستاها برنامه اجرا می کنند. این برنامه ها در کنار پوشش زیبای محلی مردم روستا، دزلی و دره کی را به مقصد تمام تورهای گردشگری استان تبدیل کرده است و…

بریده‌ای از کتاب یک زمستان با کولبرها

در دالانی که کول‌های کولبرها ساخته است می‌افتم ترسم از سقوط باعث می‌شود یخ‌شکن‌هایم را بیشتر با دیواره درگیر کنم ترس پاهایم را بیشتر با دیواره برفی درگیر می‌کند. به خودم می‌آیم چند ده کیلو برف از دیواره کنده‌ام و دارم با خودم به پایین می‌کشم شیب مسیر آن‌قدر زیاد است که یخ‌شکن‌ها هم نمی‌توانند کمکی کنند. در بخشی از قتلگاه آن‌قدر سرعتم زیاد می‌شود که از مسیر به بیرون پرت می‌شوم و چند متر آن‌طرف‌تر می‌افتم یکی از کولبرهایی که کمی بالاتر است با دادوبیداد می‌گوید پایین دره س... پایین دره س... بیا سمت راست...