کتاب لابه لای درختان بلوط

ناتوانی ام را بغل گرفته ام تا پایش را لنگان لنگان روی زمین نکشد. این بی رمقی همیشه با من است. بیشتر اوقات پشت حمایت های تو پنهانش می کنم. اما گاهی آن قدر دلتنگ می شوم که هیچ جوره آرام نمی گیرم. دلتنگ که می شوم فقط حضور فیزیکی ات می تواند قانعم کند. داغ نبودنت دائم خودش را به رخم می کشد و هر لحظه برایت سوگواری می کنم.