کتاب «قدرت پشیمانی» نوشته دانیل اچ. پینک است. نشر مون این کتاب را در ۲۸۰ صفحه منتشر کرده است. پینک نویسنده پرفروش نیویورک تایمز و از چهرههای شاخص علوم رفتاری است. او در کتابهای «Drive» و «When» نیز به بررسی انگیزه و زمانبندی پرداخته است. این کتاب در سال ۲۰۲۲ منتشر شد و به سرعت مورد توجه قرار گرفت.
پینک در این کتاب باور رایج «بدون پشیمانی» را به چالش میکشد. او معتقد است که مثبتاندیشی سمی میتواند رشد شخصی را متوقف کند. پشیمانی احساسی سالم، فراگیر و بخشی از انسان بودن است. این کتاب با تکیه بر بزرگترین پژوهشها درباره پشیمانی است. پینک از نظرسنجی با هزاران شرکتکننده در ۱۰۵ کشور استفاده کرده است.
پینک چهار نوع اصلی پشیمانی را شناسایی کرده است:
پشیمانی بنیادین: ناتوانی در مسئولیتپذیری در قبال تحصیل، امور مالی و سلامت
پشیمانی جسورانه: فرصتهای از دست رفته و ریسکهایی که نکردهایم
پشیمانی اخلاقی: انتخاب مسیر ناموجه و دور شدن از ارزشها
پشیمانی ارتباطی: روابط آسیبدیده یا از دست رفته با دیگران
هر یک از این پشیمانیها میتوانند به ما در شناخت بهتر خود و ارزشهایمان کمک کنند. پینک معتقد است پشیمانی مانند ترکهای طلایی در هنر کینتسوگی است. این ترکها باعث زیبایی و ارزشمند شدن اثر میشوند. پشیمانی نیز میتواند به ابزاری برای ارتقاء وضعیت ما تبدیل شود.
هدف کتاب این است که پشیمانی را به عنوان احساسی ضروری به ما بازگرداند. پشیمانی میتواند به تصمیمگیری هوشمندانهتر کمک کند. همچنین عملکرد ما را در محل کار و مدرسه بهبود میبخشد. پشیمانی میتواند معنای بیشتری به زندگی ما ببخشد.
نویسنده استدلال میکند که با در آغوش کشیدن پشیمانی، کمتر اشتباهات مشابه را تکرار میکنیم. بنابراین تصمیمات بهتری در آینده میگیریم. او خوانندگان را تشویق میکند تا از پشیمانی برای ایجاد زندگی بهتر استفاده کنند. این کتاب در سه فصل تنظیم شده است: «پشیمانی احیا شد»، «پشیمانی آشکار شد» و «پشیمانی بازسازی شد».
دانیل پینک، زاده سال ۱۹۶۴، نویسنده کتابهای مدیریت و علوم رفتاری است. او در اوهایو بزرگ شد و از دانشگاه نورث وسترن فارغالتحصیل شد. پینک سپس وارد دانشگاه ییل شد و مدرک حقوق گرفت. او تصمیم گرفت در زمینه حقوق فعالیت نکند. پینک شغلهای متعددی را در عرصه سیاست تجربه کرد. او در سال ۱۹۹۷ نوشتن سخنرانیهای معاون رئیسجمهور آمریکا را رها کرد. این تغییر مسیر به نوشتن اولین کتابش منجر شد. مقالههای او در نیویورک تایمز، هاروارد بیزینس ریویو و وایرد منتشر شدهاند.
کسانی که از مثبتاندیشی افراطی خسته شدهاند.
افرادی که به دنبال درک عمیقتری از احساسات خود هستند.
کسانی که میخواهند از اشتباهات گذشته درس بگیرند.
علاقهمندان به روانشناسی و علوم رفتاری.